Ze względu na prośby specjalistów i nie tylko, by propagować prawidłowe słownictwo względem działań technicznych z drzeworytem płazowskim, powstało krótkie opracowanie najważniejszych terminów:

Kopiowanie to wykonanie możliwie wiernej repliki istniejącego obiektu, zwykle na podstawie bezpośredniego wzoru, na przykład istniejącej deski z drzeworytem. Punkt odniesienia jest tutaj jasny: istnieje oryginał i staramy się go powtórzyć. Liczy się zgodność formy, proporcji, detalu, czasem nawet śladów narzędzia. Nie zakłada się ingerencji interpretacyjnej, czyli nie dodaje nowych elementów.

Odtwarzanie – tu nie ma kompletnego oryginału. Pracuje się na fragmentach, dokumentacji, opisach, analogiach. W grę wchodzi rekonstrukcja – czyli uzupełnianie braków na podstawie wiedzy o technice, stylu, epoce. Pojawia się element decyzji i interpretacji.

Reprodukcja nie polega na wykonaniu nowego obiektu (matrycy), tylko na powieleniu obrazu. Mamy dwa rodzaje tego działania

 – Reprodukcja warsztatowa (tradycyjna): mamy oryginalną matrycę i z niej odbijamy kolejne egzemplarze. To dalej jest reprodukcja, ale „autentyczna technologicznie”. Każda odbitka jest kolejnym egzemplarzem z tej samej matrycy.

– Reprodukcja techniczna (wtórna) nie używamy matrycy, tylko np.: skan, druk cyfrowy, fotografia.

 

Ponieważ w Muzeum Etnograficznym w Krakowie znajdują się oryginalne deski z drzeworytem ludowym z Płazowa, wykonywanie nowych matryc na ich podstawie jest kopiowaniem. Kopiowane jest dziedzictwo rodziny Kostrzyckich, która była i jest pierwotnym depozytariuszem tradycji drzeworytu płazowskiego. Ten fakt powinien być jasno zaznaczany na pierwszym miejscu, ze względu na wysoką wartość tych dzieł dla polskiej kultury, zwłaszcza w przypadku oficjalnych ekspozycji.

Oczywiście najważniejsza jest własna twórcza praca, bez kopiowania czyichś dzieł. Wtedy wchodzimy w krąg artystyczny.